Skrót opisu

W znanych rozwiązaniach temperaturę w obiegu ciepłowniczym służącym do zaopatrzenia w energię cieplną odbiorców do celów grzewczych, ustalało się przyjmując jako czynnik regulacyjny temperaturę otoczenia. Jest to regulacja mało precyzyjna, gdyż zapotrzebowanie mocy cieplnej przez użytkowników zależy nie tylko od temperatury otoczenia.

Rozwiązanie według wynalazku oparte jest na twierdzeniu, że dla każdego obiegu ciepłowniczego istnieje zależność optymalnego przepływu od mocy przenoszonej przez obieg. Ponieważ przenoszona moc cieplna jest funkcją przepływu i różnicy temperatur czynnika przenoszącego energię, która występuje w obiegu, istnieje również zależność pomiędzy optymalną temperaturą zasilania sieci w obiegu a mocą cieplną przenoszoną w obiegu. Pojawia się wiec możliwość regulacji temperatury zasilania sieci od zapotrzebowana mocy w obiegu ciepłowniczy,. Wykorzystując podane twierdzenie o zależności optymalnego przepływu i mocy cieplnej najkorzystniejszym czynnikiem do regulacji temperatury w obiegu ciepłowniczym jest przepływ.

Aby jednak przepływ w obiegu mógł być czynnikiem sterujących ustalaniem temperatury w obiegu, musi być on zależny tylko od odbiorców ciepła.

Układ obiegowy przenoszący energię cieplną, w którym temperatura czynnika regulowana jest od przepływu, powinien zapewnić odbiorcom energii cieplnej odpowiednie ciśnienie dyspozycyjne czynnika.